ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ ΑΠΕΔΕΙΞΑΝ ΧΡΗΣΗ ΦΥΤΟΥ ΚΑΝΑΒΗΣ ΠΡΙΝ 2,800 ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ...ΧΡΗΣΕΙΣ !!

Στην περιοχή Τουρπάν, της βορειοδυτικής Κίνας, ανακάλυψαν ένα σκελετό 35χρονου, ο οποίος είχε πεθάνει πριν από 2.400 έως 2.800 χρόνια και, όταν ετάφη, η σορός του καλύφθηκε με ένα σάβανο αποκλειστικά από το φυτό της κάνναβης.

Οι ερευνητές δήλωσαν ότι συνεχίζουν στο εν λόγω αρχαίο νεκροταφείο να αναζητούν άλλα ίχνη πρώιμης χρήσης της κάνναβης (από την οποία προέρχεται η μαριχουάνα και το χασίς).
Οι άνθρωποι, σε διάφορα μέρη της Γης, χρησιμοποιούσαν από παλιά το φυτό αυτό με τις ψυχοδραστικές ιδιότητες για να φτιάχνουν ρούχα και σκοινιά, ως τροφή, ως φάρμακο και ασφαλώς για λόγους ψυχαγωγικούς και πρόκλησης ευφορίας.
Φαίνεται πως οι αρχαίοι Κινέζοι -και ευρύτερα οι πληθυσμοί στην προϊστορική κεντρική Ευρασία- το χρησιμοποιούσαν επίσης στο πλαίσιο των ταφικών εθίμων τους. Στο παρελθόν είχαν βρεθεί σπόροι ή φύλλα κάνναβης σε τάφους, αλλά όχι ολόκληρο σάβανο.
Η ανακάλυψη του νεκρού με την κάνναβη έγινε σε μια όαση στην έρημο, η οποία βρισκόταν πάνω στο «δρόμο του μεταξιού», που συνέδεε την Κίνα με τη Δύση. Τα φυτά της κάνναβης, μήκους περίπου ενός μέτρου, κάλυπταν τη σορό από τη λεκάνη έως το πρόσωπο. Εκτιμάται ότι ο νεκρός ανήκε στον πολιτισμό Σουμπεϊξί, γνωστό και ως «βασίλειο Γκουσί», που υπήρχε πριν από 2.000 έως 3.000 χρόνια στη ΒΔ Κίνα.

"ΤΡΥΠΑΝΙΣΜΟΣ" ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ.

Πριν από χιλιάδες χρόνια, οι άνθρωποι προσπάθησαν να γιατρέψουν διάφορες ασθένειες τρυπώντας το κρανίο του εγκεφάλου τους. Η μέθοδος αυτή ονομάζεται τρυπανισμός και χρονολογείται ήδη από τη Νεολιθική εποχή. Παρότι σήμερα γνωρίζουμε αρκετά πράγματα για αυτόν, νέα αρχαιολογικά ευρήματα περιπλέκουν τα δεδομένα, δημιουργώντας μυστήριο γύρω από αυτόν.
Τι είναι ο τρυπανισμός;
Τρυπανισμός ονομάζεται η χειρουργική τεχνική κατά την οποία διανοίγεται μια οπή σε οστό του κρανίου, με σκοπό την πρόσβαση στον εγκέφαλο. Ο πιο συνηθισμένος τρόπος διάνοιξης του κρανίου ήταν με δράπανο, όμως οι αρχαιότεροι τρυπανισμοί γίνονταν με μαχαίρι από πυρόλιθο. Οι οπές που δημιουργούνται με αυτόν το δράπανο ήταν κυκλικές, ενώ οι οπές που γίνονταν με μαχαίρι ήταν τετράγωνες.
Πότε και που εμφανίστηκε;
Σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα, ο τρυπανισμός εμφανίστηκε κατά τη Νεολιθική εποχή. Το αρχαιότερο εύρημα χρονολογείται μεταξύ του 8.000 και 7.600 πΧ και εντοπίστηκε στην Ουκρανία. Ευρήματα έχουν βρεθεί και στη Γαλλία, τη Γερμανία, την Αφρική, την Αμερική και τη Μεσόγειο, συμπεριλαμβανομένης και της χώρας μας. Εξάλλου ο Ιπποκράτης είχε δώσει σαφείς οδηγίες για την συγκεκριμένη χειρουργική τεχνική στο κείμενό του «Περί των εν τη Κεφαλή Τραυμάτων». Εκεί, ο ίδιος κάνει αναφορά στο «τρύπανον», το εργαλείο που χρησιμοποιούνταν, από το οποίο και πήρε την σημερινή του ονομασία η συγκεκριμένη τεχνική. Ο Ιπποκράτης στη συνέχεια «κληρονόμησε» τον τρυπανισμό στον Γαληνό, και έτσι η τεχνική παρέμεινε «ζωντανή» και κατά τον Μεσαίωνα. Υπάρχουν μάλιστα ενδείξεις ότι λαμβάνει χώρα ακόμα και σήμερα σε ορισμένες περιοχές του κόσμου.
Ποια η χρήση του;
Οι ειδικοί εκτιμούν πως στόχος ήταν η αντιμετώπιση τραυμάτων, αιματωμάτων ή ψυχιατρικών προβλημάτων. Αρχαιολογικά ευρήματα από την Αφρική και την Πολυνησία δείχνουν ότι η μέθοδος χρησιμοποιούνταν για για την αντιμετώπιση πονοκεφάλων. Σήμερα, σύμφωνα με το BBC, νέα στοιχεία ρίχνουν μάλλον περισσότερο... σκοτάδι παρά φως σε όσα γνωρίζαμε για τον τρυπανισμό, καθώς τα ευρήματα δείχνουν η τεχνική να χρησιμοποιούνταν και σε υγιή άτομα σε μυστηριώδεις τελετουργίες.

Τα νέα ευρήματα
Όλα ξεκίνησαν το 1997, όταν αρχαιολόγοι εντόπισαν 35 ανθρώπινα οστά σε ανασκαφή στη νότια Ρωσία. Οι ταφές είχαν γίνει ανάμεσα στο 5.000 με 3.000 πΧ και επιφύλασσαν μια έκπληξη: Σε έναν από τους τάφους ήταν θαμμένοι τρεις άνδρες, δύο γυναίκες, μια έφηβη και ένα βρέφος – Όλοι τους, πλην του βρέφους- είχαν τρύπες στην κορφή του κρανίου τους. Μόνο που, όπως διαπίστωσε η ανθρωπολόγος Έλενα Μπατίεβα, αυτές οι τρύπες ήταν ασυνήθιστες.
Το μυστήριο
Τα τέσσερα κρανία που εντοπίστηκαν στη Ρωσία είχαν υποστεί τρυπανισμό σε ένα ιδιαίτερα επικίνδυνο σημείο, και συγκεκριμένα στο οβελιαίο. Ένα λάθος του τρυπανιστή θα μπορούσε να φέρει ανεπανόρθωτες εγκεφαλικές βλάβες, ακόμα και τον θάνατο. Τα νέα ευρήματα θύμιζαν αρκετά εκείνα που είχαν εντοπιστεί σε μια ανασκαφή στην περιοχή το 1974, όταν ένα από τα κρανία βρέθηκε να είχε τρυπηθεί στο οβελιαίο. Αυτό που μάλιστα διαπιστώθηκε στη συνέχεια ήταν ότι οι άνθρωποι της τελευταίας ανασκαφής ήταν απολύτως υγιείς και οι περισσότεροι πέθαναν λίγες εβδομάδες μετά την επέμβαση. «Περίεργες» τρύπες εντοπίστηκαν και το 2011, κάπου ανάμεσα στη Ρωσία και τη Γεωργία. Γιατί λοιπόν τόσοι υγιείς άνθρωποι να ρίσκαραν να τρυπηθούν στο πιο ευαίσθητο τμήμα του εγκεφάλου τους;
Το σενάριο των τελετουργιών
Τα τελευταία χρόνια, το μυστήριο γύρω από τον τρυπανισμό μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι εκτός από περιπτώσεις ιατρικής φύσης, ο τρυπανισμός χρησιμοποιούνταν για την βελτίωση των νοητικών δεξιοτήτων. Εξάλλου δεν είναι λίγοι εκείνοι οι ιατροί που ακόμα και σήμερα προτείνουν τον τρυπανισμό ως μέθοδο τόνωσης του εγκεφάλου. Ωστόσο, η τεχνική θεωρείται ψευδοεπιστημονική. Ένα άλλο σενάριο είναι ότι -τουλάχιστον κατά την προϊστορική περίοδο- η μέθοδος χρησιμοποιούνταν σε τελετουργίες άγνωστης φύσης. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι μέσω του ανοίγματος των κρανίων, οι προϊστορικοί άνθρωποι προσπαθούσαν να απελευθερώσουν το νου από τα «κακά πνεύματα».

Επιστημονικά απεδείχθη το πιό άσχημο χρώμα, ever !!!!!!!

Ο κόσμος είναι γεμάτος από διαφορετικά χρώματα και όταν θέλει κανείς να βάψει το σπίτι του έχει να διαλέξει μέσα από εκατοντάδες διαφορετικούς τόνους, ανάλογα με το να θέλει να «ζεστάνει» ένα δωμάτιο ή να δημιουργήσει λίγο δράμα.
Όπως φαίνεται, όμως, το χρώμα 448 C της Pantone, που έχει το όνομα opaque couché. Μία ομάδα από Αυστραλούς επιστήμονες, αφού ερεύνησαν 1.000 άτομα από 7 ξεχωριστές έρευνες που έγιναν το 2012, το χαρακτήρισαν ως το «πιο άσχημο χρώμα του κόσμου». Οι συμμετέχοντες στην έρευνα χαρακτήρισαν το χρώμα αυτό ως «βρώμικο» και ανέφεραν ότι τους θυμίζει πίσσα ή τον θάνατο.

Για να είμαστε ειλικρινείς, εμάς δεν μας φαίνεται τόσο χάλια. Άλλωστε τα γήινα χρώματα είναι πολύ της μόδας, αλλά μάλλον είμαστε οι μόνοι, αφού πολλές χώρες το χρησιμοποιούν πάνω στα πακέτα των τσιγάρων, προκειμένου να αποτρέψουν τους καπνιστές.

Ένα όνειρο πολύ παλαιών χρόνων (Παλαιολιθικών) που ζωντάνεψε

Ένα νεαρό κορίτσι, εντόπισε στην παραλία East Cape Conran της Αυστραλίας ένα αλλόκοτο και παράξενο πλάσμα.
Αμέσως έσπευσαν στην παραλία ειδικοί, οι οποίοι ανέφεραν πως πρόκειται για ναυτίλο, ένα σπάνιο μαλάκιο που έντονα θυμίζει χταπόδι.
Τα μαλάκια αυτά έχουν τεράστιο ενδιαφέρουν για τους Ζωολόγους, καθώς είναι οι τελευταίοι απόγονοι της τάξης των τετραβράγχιων κεφαλόποδων, τα οποία έχουν εκλείψει.
Τα μαλάκια αυτά έχουν 4 βράγχια, στα οποία φέρουν πολλά πλοκάμια δίχως βεντούζες.

ΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΔΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΚΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗ ΒΥΘΟ ΤΟΥ ΩΚΕΑΝΟΥ

Κάμερα η οποία είναι προσκολλημένη σε στήλη βάσης θαλάσσιας πετρελαιοπηγής, κατέγραψε ένα πλάσμα που όμοιό του δεν έχουμε ξαναδεί.
Ορισμένοι ειδικοί εκτιμούν ότι πρόκειται για ένα είδος τσούχτρας το οποίο ονομάζεται Deepstaria enigmatica.
 Οι περισσότεροι πάντως που είδαν το βίντεο πιστεύουν ότι πρόκειται περί εξωγήινου πλάσματος.

 Δείτε μόνοι σας αφού μεγαλώσετε την οθόνη και παρατηρήστε το πλάσμα:

Κατσαρίδα η εποχιακή απειλή, σε νέα έκδοση

Κατσαρίδα που λάμπει στο σκοτάδι και μαϊμού με μπλε οπίσθια στο «Top 10» των νέων ειδών που ανακαλύφθηκαν

Μια κατσαρίδα που λάμπει μέσα στο σκοτάδι σαν πυγολαμπίδα, μια ντροπαλή μαϊμού που έχει λαμπερά μπλε οπίσθια και μάτια σαν του ανθρώπου, αποτελούν τα «κλου» της νέας λίστας των δέκα σημαντικότερων (Top Ten) νέων ειδών, τα οποία ανακαλύφθηκαν στον πλανήτη μας το 2012.

Μια κατσαρίδα που λάμπει μέσα στο σκοτάδι σαν πυγολαμπίδα, μια ντροπαλή μαϊμού που έχει λαμπερά μπλε οπίσθια και μάτια σαν του ανθρώπου, ένας μεγάλος σαρκοβόρος θαλάσσιος σπόγγος σε σχήμα άρπας που σε βάθος 3.400 μέτρων τρώει ζωικό πλαγκτόν, καθώς και το μικρότερο σπονδυλωτό στον κόσμο, ένας βάτραχος μήκους μόλις επτά χιλιοστών, αποτελούν τα «κλου» της νέας λίστας των δέκα σημαντικότερων (Top Ten) νέων ειδών, τα οποία ανακαλύφθηκαν στον πλανήτη μας το 2012.

Η επιλογή των κυριότερων νέων ειδών κάθε χρόνο -που έχει ως στόχο να διεγείρει το ενδιαφέρον του κοινού παγκοσμίως για την σημασία προστασίας της βιοποικιλότητας- γίνεται από το Διεθνές Ινστιτούτο για την Ανακάλυψη των Ειδών του πανεπιστημίου της Αριζόνα των ΗΠΑ και βασίζεται στην κρίση μιας παγκόσμιας επιτροπής βιολόγων με επικεφαλής τον ισπανό ζωολόγο Αντόνιο Βαλδεκάσας του Εθνικού Μουσείου Φυσικών Επιστημών της Μαδρίτης.

Η ανακοίνωση του "Top 10" συμπίπτει με την επέτειο της γέννησης του μεγάλου σουηδού βοτανολόγου Κάρολου Λιναίου, ο οποίος εγκαινίασε την σύγχρονη επιστημονική ταξινόμηση των ειδών τον 18ο αιώνα.

Εκτιμάται ότι μόνο το ένα πέμπτο των ειδών της Γης έχουν ανακαλυφθεί και «βαφτιστεί» με το επίσημο επιστημονικό όνομά τους. «Έχουμε μέχρι στιγμής ανακαλύψει μόνο γύρω στα δύο εκατομμύρια από τα περίπου 10 έως 12 εκατ. ζώντα είδη, χωρίς να συμπεριλαμβάνουμε το μεγαλύτερο μέρος του μικροβιακού κόσμου», δήλωσε ο ιδρυτής και διευθυντής του Ινστιτούτου Κουέντιν Γουίλερ.

Όπως είπε, εδώ και δεκαετίες, οι επιστήμονες ανακαλύπτουν κατά μέσο όρο 18.000 νέα είδη κάθε χρόνο, όμως με δεδομένη την κρίση της βιοποικιλότητας παγκοσμίως και το πόσα είδη κινδυνεύουν με εξαφάνιση προτού καν ανακαλυφθούν από τους ανθρώπους, πρέπει να ενταθούν οι προσπάθειές για τον εντοπισμό τους σε όλη τη Γη. «Καλούμε να υπάρξει μια αποστολή τύπου NASA για να ανακαλύψουμε δέκα εκατομμύρια νέα είδη μέσα στα επόμενα 50 χρόνια», πρόσθεσε ο Κουέντιν Γουίλερ.

Τα δέκα πιο χαρακτηριστικά νέα είδη του 2012, που επιλέχτηκαν από μια λίστα 140 υποψηφιοτήτων, προέρχονται από το Περού, τον βορειοανατολικό Ειρηνικό Ωκεανό, τη Δημοκρατία του Κονγκό, τον Παναμά, τη Γαλλία, τη Νέα Γουινέα, την Μαδαγασκάρη, τον Ισημερινό, την Μαλαισία και την Κίνα. Η επιλογή γίνεται πάντα ανάμεσα σε είδη με ασυνήθιστα χαρακτηριστικά ή μέγεθος, που ζουν σε απομονωμένα μέρη.

Το "Top 10" συμπληρώνουν ένα νυχτόβιο φίδι που τρώει σαλιγκάρια, ένα μαύρος μύκητας που απειλεί τις βραχογραφίες στο διάσημο γαλλικό παλαιολιθικό σπήλαιο του Λασκό, μια μικροσκοπική βιολέτα ύψους μόλις ενός εκατοστού που προτιμά τις βουνοκορφές των Άνδεων, ένας θάμνος με φύλλα σμαραγδένιου χρώματος και βαθυπόρφυρα άνθη, μια μύγα που μιμείται τα φύλλα ενός δέντρου και μια αντικοινωνική πεταλούδα με ασυνήθιστα χρώματα στα φτερά της.

Ανακάλυψαν το ελιξίριο της νιότης!

 

Οι ερευνητές πιθανώς ανακάλυψαν το μυστικό της αιώνιας νιότης. Πρόκειται για ένα ελιξίριο που χρονολογείται από το 19ο αιώνα.

Οι αρχαιολόγοι εντόπισαν εκατοντάδες μυστηριώδη μπουκαλάκια σε ένα εργοτάξιο της Νέας Υόρκης.
Ένα από αυτά, το επονομαζόμενο Ελιξίριο της Μακροζωίας, λέγεται πως μπορεί να ξεγελάσει τον ίδιο το θάνατο!
Η ερευνητική ομάδα πρόκειται να ξαναφτιάξει το θαυματουργό ορό προκειμένου να εξακριβώσει τις ιδιότητές του.
Σύμφωνα με το σχετικό άρθρο της Daily Mail, μαζί με τα μπουκαλάκια, οι ερευνητές ανακάλυψαν αναλυτικές διατροφικές οδηγίες 150 ετών.
Η ερευνητική ομάδα Chrysalis Archaeology ανακάλυψε τη μυστική συνταγή του ορού από έναν ιατρικό οδηγό και διαπίστωσε ότι τα συστατικά που περιέχει χρησιμοποιούνται και στις μέρες μας.
Πώς θα φτιάξετε το Ελιξίριο της Μακροζωίας.
Θα χρειαστείτε:
- 13 γραμμάρια αλόη
- 2,3 γραμμάρια ραβέντι (ρήο)
- 2,3 γραμμάρια ζεδοάρειο (λευκή κουρκούμη)
- 2,3 γραμμάρια ισπανικό σαφράν
- 114 ml νερό
- 240 ml καθαρό αλκόλ (βότκα, τζιν)
Πιέζοντας τα φύλλα της αλόης, συγκεντρώνετε το υγρό σε ένα δοχείο. Τρίβετε το ραβέντι, το ζεδοάρειο και το σαφράν και τα ανακατεύετε με την αλόη. Αφήνετε το μίγμα σε ένα δοχείο για τρεις ημέρες και μετά το περνάτε από ένα φίλτρο.
Οι ερευνητές δηλώνουν πως το ελιξίριο πρέπει να καταναλώνεται σε σταγόνες και όχι σε μεγάλες ποσότητες. Σκοπεύουν σύντομα να δοκιμάσουν οι ίδιοι τις ιδιότητές του.

πηγή: http://www.healthpro.gr

Υπάρχει πολύ νερό βαθιά στη γη.

Υπάρχει πάρα πολύ νερό βαθιά κάτω από τα πόδια μας, αν και όχι στις γνώριμες μορφές του (νερό, πάγος, υδρατμοί), αλλά το θέμα είναι πώς το φτάνει κανείς. 

Μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι στα βάθη της Γης, στο στρώμα του μανδύα που βρίσκεται ανάμεσα στον φλοιό και στον πυρήνα υπάρχουν τεράστια αποθέματα νερού, πιθανώς τριπλάσια από τον συνολικό όγκο νερού που διαθέτουν όλοι μαζί οι ωκεανοί στην επιφάνεια του πλανήτη μας.

 

Αυτό το «ρεζερβουάρ» του νερού, που φαίνεται διαχρονικά σταθερό, βρίσκεται σε βάθος έως 700 χιλιομέτρων κάτω από την επιφάνεια, στην ενδιάμεση ζώνη ανάμεσα στον ανώτερο και στον κατώτερο μανδύα.

 

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι το νερό βρίσκεται «κλειδωμένο» (μοριακά παγιδευμένο) μέσα σε γαλαζωπά πετρώματα, τους ρινγκουδίτες. Πρόκειται για ένα σχετικά σπάνιο πέτρωμα με κρυσταλλική δομή, που σχηματίζεται από ολιβίνη κάτω από πολύ υψηλές πιέσεις και θερμοκρασίες.

 

Η ύπαρξη τόσο μεγάλων ποσοτήτων υπόγειου νερού, ρίχνει πιθανώς νέο φως στον αέναο υδρολογικό κύκλο της Γης, στην προέλευση των θαλασσών και στο γιατί οι ωκεανοί έχουν λίγο-πολύ διατηρήσει το μέγεθός τους εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Μερικοί γεωλόγοι πιστεύουν ότι το νερό έφτασε στη Γη εξ ουρανού, από παγωμένους κομήτες που έπεσαν στον πλανήτη μας.

 

Όμως η νέα ανακάλυψη ενισχύει μια εναλλακτική πιθανότητα, να «αναδύθηκαν» σταδιακά οι ωκεανοί από τα έγκατα της πρώιμης Γης, χάρη και στη συνεχή ανακύκλωση των τεκτονικών πλακών. «Οι ενδείξεις είναι καλές ότι το νερό της Γης προήλθε από το εσωτερικό της», δήλωσε ο Τζέικομπσεν. 

Μυστηριώδες ψάρι από τα έγκατα των ωκεανών

Το ψάρι, ήταν ζωντανό όταν ξεβράστηκε στην ακτή και ήταν μεγάλο σε μήκος και είχε ολύ κοφτερά δόντια. Οι ειδικοί που κλήθηκαν να το δουν και να αποφασίσουν τι είναι είπαν ότι πιθανότατα είναι ένα είδος ψαριού που ζει σε μεγάλα βάθη στα σκοτεινά σημεία του ωκεανού.

Αφού το φωτογράφισαν, ένας λουόμενος το πήγε όσο πιο βαθιά γινόταν και το άφησε ελευθερο στην θάλασσα. Όμως το περίεργο ψάρι το βρήκαν και πάλι στην ακτή μετά από λίγη ώρα και θεώρησαν ότι είχε κάποιο πρόβλημα.

 

πηγή

Το βιβλίο που έχει εξώφυλλο από δέρμα νεκρής γυναίκας -Το βρήκαν στη βιβλιοθήκη του Χάρβαρντ

Ενα βιβλίο που είναι «ντυμένο» με ανθρώπινο δέρμα ανακαλύφθηκε σε μία από τις βιβλιοθήκες του Χάρβαρντ. Οι ειδικοί του Πανεπιστημίου το επιβεβαίωσαν, δίχως αμφιβολία.

Αν και αυτό ακούγεται τουλάχιστον μακάβριο τη σημερινή εποχή, το «ντύσιμο» εξωφύλλων βιβλίων με ανθρώπινο δέρμα ήταν κάτι που συνηθίζονταν πριν από αιώνες, όπως σημειώνει η Washington Post. Στο Χάρβαρντ υπήρχε η υποψία ότι τρία τέτοια βιβλία βρίσκονται στις βιβλιοθήκες του Πανεπιστημίου, αλλά οι έλεγχοι που έγιναν απέδειξαν πως στα δύο από αυτά, το δέρμα ήταν προβάτου. Το τρίτο όμως ήταν πράγματι ανθρώπινο.

Πρόκειται για ένα έργο του Γάλλου συγγραφέα και ποιητή, Arsène Houssaye, για το ανθρώπινο πνεύμα. Σύμφωνα με το Χάρβαρντ, το δέρμα με το οποίο έχει «ντυθεί» το βιβλίο είναι από μία άγνωστη ψυχικά ασθενή γυναίκα, η οποία πέθανε από έμφραγμα.



Πηγή:  http://www.iefimerida.gr/node/158161#ixzz33neHuoo7

Ένδειξη αρρενωπότητας το μήκος των δακτύλων

Το μήκος των δακτύλων των ανδρών αποτελεί ένδειξη αρρενωπότητας και κυριαρχίας από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής τους, σύμφωνα με έρευνα Αυστριακών επιστημόνων που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα. Προηγούμενες έρευνες εντόπισαν τη σχέση ανάμεσα στην αναλογία του δείκτη και του παράμεσου και τα αρρενωπά χαρακτηριστικά στους ενήλικες άνδρες. 

"Τώρα γνωρίζουμε ότι αυτή η σχέση υφίσταται ήδη και πριν από την εφηβεία", εξηγεί η Κατρίν Σέφερ, ανθρωπολόγος στο πανεπιστήμιο της Βιένης και επικεφαλής της έρευνας η οποία δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Proceedings of the Royal Society B. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ορισμένα χαρακτηριστικά του προσώπου, που υποδηλώνουν αρρενωπότητα και κυριαρχία, υφίστανται από τα πρώτα χρόνια της ζωής ενός άνδρα.

Αυτό θα μπορούσε να έχει κοινωνικό αντίκτυπο καθώς τα αγόρια με αρρενωπό πρόσωπο μπορεί να χαρακτηρίζονται με διαφορετικό τρόπο σε σχέση με εκείνα που έχουν πιο λεπτά χαρακτηριστικά.

Ύστερα από μελέτη των χεριών και των προσώπων αγοριών, ηλικίας 4 με 11 ετών, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι όσο μακρύτερος είναι ο παράμεσος σε σχέση με τον δείκτη, "τόσο μικρότερο και στενότερο είναι το μέτωπο και πυκνότερα τα φρύδια, όσο φαρδύτερη και κοντύτερη είναι η μύτη τόσο μεγαλύτερο είναι το πρόσωπο" αρρενωπά χαρακτηριστικά.

Προηγούμενες μελέτες διαπίστωσαν ότι η αναλογία δείκτη-παράμεσου εξαρτάται από τα επίπεδα των ανδρικών ορμονών στα οποία εκτίθενται τα βρέφη στη διάρκεια της κύησης.

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ

Εβγαλαν τους επιδέσμους και έβαλαν τις μούμιες σε αξονική

Οκτώ Αιγυπτιακές μούμιες που εκτίθενται στο Βρετανικό Μουσείο τοποθετήθηκαν σε ειδικό αξονικό τομογράφο, προκειμένου ...

οι επιστήμονες να αντλήσουν πληροφορίες για την υγεία τους, τις διατροφικές τους συνήθειες, τις ασθένειες από τις οποίες νόσησαν, αλλά και τα αίτια θανάτου.

Η κάθε μούμια τοποθετήθηκε σε αξονικό τομογράφο και οι ερευνητές έβγαλαν φύλο – φύλο τους «επιδέσμους» με τους οποίους ήταν τυλιγμένες προκειμένου να δημιουργήσουν 3D εικόνες υψηλής ευκρίνειας που θα τους δώσουν την δυνατότητα να πάρουν πληροφορίες για τις μούμιες, αλλά και να δουν για πρώτη φορά μέρη του σώματός τους, όπως αρτηρίες και μυς.

Σύμφωνα με τη δήλωση που έκανε στο BBC ο John Taylor, επιμελητής του Βρετανικού μουσείου στο τμήμα για την Αρχαία Αίγυπτο και το Σουδάν, έμεινε έκπληκτος όταν είδε τις εικόνες, αφού ένιωσε ότι «άναψε ένα φως σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και ξεπήδησαν για πρώτη φορά πληροφορίες από μέσα…».

Οι επιστήμονες από τις αξονικές τομογραφίες που υπέβαλαν τις Αιγυπτιακές μούμιες είδαν πολλά στοιχεία για τις συνήθειές τους, όπως λίπη συσσωρευμένα στις αρτηρίες τους, πράγμα που τους επέτρεψε να βγάλουν το συμπέρασμα ότι μπορεί να πέθαναν από στεφανιαία νόσο. Επίσης, από τη λεκάνη και την κατάσταση των δοντιών που είχαν οι μούμιες, οι επιστήμονες μπόρεσαν να υπολογίσουν την ηλικία τους και τη χρονολογία του θανάτου τους.

Οι μούμιες προέρχονται από την περιοχή του Νείλου ποταμού και καλύπτουν 4.000 χρόνια, δηλαδή από το 3.500 π.Χ. μέχρι το 700 μ.Χ.
«Οσο προχωράει η τεχνολογία τόσο ελπίζουμε τα επόμενα χρόνια να σκανάρουμε περισσότερες μούμιες και να ανακαλύψουμε ακόμη πιο θαυμαστά μυστικά» δήλωσε ο Τέιλορ.

Ο καθηγητής Τέιλορ





ΠΗΓΗ:http://www.axioperierga.blogspot.gr/

Τα ζώα, οι φίλοι μας.

Γι΄αυτό μας νιώθουν οι σκύλοι!

Αν οι σκύλοι δείχνουν μερικές φορές να καταλαβαίνουν τα λόγια των αφεντικών τους.. και να τους νιώθουν πιο πολύ και από τους ανθρώπους, ίσως αυτό συμβαίνει, σύμφωνα με μια νέα πρωτοποριακή ουγγρική επιστημονική έρευνα, επειδή ο εγκέφαλός τους αντιδρά με πολύ όμοιο τρόπο με τον ανθρώπινο στα γέλια, στα κλάματα και γενικότερα στους συναισθηματικά φορτισμένους ήχους.
     Η νέα μελέτη είναι η πρώτη στον κόσμο που συνέκρινε άμεσα την εγκεφαλική λειτουργία των σκύλων και των ανθρώπων, αναδεικνύοντας τις δυνατότητες και ομοιότητες της «συναισθηματικής νοημοσύνης» των καλύτερων -τετράποδων- φίλων μας.
 Οι ερευνητές, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο διεθνούς κύρους περιοδικό βιολογίας "Current Biology", σύμφωνα με το BBC, το "Science" και το "New Scientist", μελέτησαν -με την ίδια μη επεμβατική τεχνική της λειτουργικής μαγνητικής απεικόνισης (fMRI)- τους εγκέφαλους 11 σκύλων (εκπαιδευμένων να κάθονται ακίνητοι έως οκτώ λεπτά στον τομογράφο), σε σύγκριση με τους εγκέφαλους 22 εθελοντών ανθρώπων. Για πρώτη φορά, σκύλοι και άνθρωποι υποβλήθηκαν ακριβώς στο ίδιο πείραμα νευρο-απεικόνισης και ενώ άκουγαν τους ίδιους ήχους (κλάματα, χαρούμενα γαυγίσματα, γέλια, σφυρίγματα κ.ά.), όπως μετέδωσε το Αθηναϊκό Πρακτορείο.
 Η μελέτη έδειξε ότι οι σκύλοι, ακριβώς όπως οι άνθρωποι, έχουν στον εγκέφαλό τους και συγκεκριμένα στον πρόσθιο κροταφικό λοβό, περιοχές αφιερωμένες αποκλειστικά στην επεξεργασία της φωνής. Αυτή η εξειδικευμένη περιοχή επεξεργασίας της φωνής (που ανακαλύφθηκε στους ανθρώπους το 2000) είναι που επιτρέπει στους ανθρώπους να καταλαβαίνουν από τον τόνο της φωνής κάποιου άλλου ανθρώπου, ακόμη κι αν δεν τον βλέπουν, αν είναι χαρούμενος ή λυπημένος. Φαίνεται πως αυτό ακριβώς αυτό συμβαίνει και στους σκύλους. Έτσι, οι εγκέφαλοι των σκύλων, όπως των ανθρώπων, είναι εξίσου ευαίσθητοι στα ακουστικά ερεθίσματα που περιέχουν συναίσθημα. Γι’ αυτό, μπορούν να νιώθουν το συναισθηματικό μήνυμα που έχουν οι φωνές των ανθρώπων. Απλώς, η φωνητική περιοχή στον εγκέφαλο των σκύλων έχει εξελιχτεί για να ανταποκρίνεται πιο έντονα στους άλλους σκύλους, ενώ των ανθρώπων στους άλλους ανθρώπους.
 Ο τρόπος που οι εγκέφαλοι τόσο των σκύλων, όσο και των ανθρώπων, επεξεργάζονται τους συναισθηματικά φορτισμένους ήχους, εμφανίζει εντυπωσιακές ομοιότητες. Για παράδειγμα, και στα δύο είδη μια περιοχή κοντά στον πρωτεύοντα ακουστικό φλοιό ενεργοποιείται περισσότερο με τους χαρούμενους ήχους από ό,τι με τους δυστυχισμένους. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι οι περιοχές της φωνής στον εγκέφαλο εξελίχτηκαν τουλάχιστον πριν από 100 εκατ. χρόνια, δηλαδή την εποχή που ακόμη ζούσε ο τελευταίος κοινός πρόγονος ανθρώπων και σκύλων.
Παρ' όλο που άνθρωποι και σκύλοι τράβηξαν τους ξεχωριστούς δρόμους τους στη συνέχεια, η κοινή εγκεφαλική κληρονομιά διευκόλυνε τους σκύλους να αναπτύξουν νευρωνικούς μηχανισμούς και συμπεριφορές φιλικές προς τους ανθρώπους, μοναδικές σε όλο το ζωικό βασίλειο. «Σκύλοι και άνθρωποι δεν μοιράζονται μόνο ένα παρόμοιο κοινωνικό περιβάλλον, αλλά, όπως δείχνουν τα ευρήματά μας, χρησιμοποιούν επίσης παρόμοιους εγκεφαλικούς μηχανισμούς για να επεξεργαστούν τις κοινωνικές και συναισθηματικές πληροφορίες. Αυτό πιθανώς εξηγεί την επιτυχία στη φωνητική επικοινωνία ανάμεσα στα δύο είδη», δήλωσε ο επικεφαλής της έρευνας.
Μια βασική διαφορά που διαπίστωσε η μελέτη, είναι ότι στους σκύλους σχεδόν οι μισές (48%) εγκεφαλικές περιοχές που είναι ευαίσθητες σε εξωτερικά ηχητικά ερεθίσματα, ανταποκρίνονται πιο έντονα σε άλλους ήχους πέρα από τις φωνές. Αντίθετα, στους ανθρώπους μόνο το 3% αυτών των εγκεφαλικών περιοχών είναι πιο ευαίσθητες σε μη φωνητικούς ήχους.

 πηγή: http://www.gkourou.com/2014/02/blog-post_23.html#sthash.rsQH3htk.dpuf

ΓΙΑΤΙ ΚΛΑΙΜΕ ;

Γιατί οι άνθρωποι κλαίμε…

Υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που να μην έχει κλάψει; Ακόμη και οι «σκληροί» άνδρες, όταν μένουν μόνοι τους δακρύζουν…

Ο άνθρωπος σαν μέλος του ζωικού βασιλείου είναι το μοναδικό ον το οποίο κλαίει όταν υπερφορτίζεται συναισθηματικά. Τα υπόλοιπα όντα κλαίνε, ή καλύτερα δακρύζουν επειδή βιολογικά πρέπει οι οφθαλμοί τους να διατηρούνται υγροί. Τουλάχιστον αυτό υποστηρίζει ένας Βρετανός επιστήμονας στο βιβλίο του που τιτλοφορείται «Why Humans Like to Cry». Διαβάστε τι υποστηρίζει ο επιστήμονας για το κλάμα των ανθρώπων…

Ο δρ Μάικλ Τρίμπλ, ομότιμος καθηγητής Συμπεριφορικής Νευρολογίας στο Ίδρυμα Νευρολογίας του University College, στο Λονδίνο, θεωρεί ότι ο άνθρωπος ανέπτυξε την συμπεριφορά του κλάματος κυρίως για λόγους επικοινωνίας κυρίως στις προϊστορικές περιόδους.

Εξέφραζε έτσι τα συναισθήματα του προς τα άλλα μέλη της κοινωνίας του, πριν καν καταφέρει να αναπτύξει την ομιλία και φυσικά τη γραφή. Κλαίγαμε λοιπόν για δυο λόγους. Πρώτον για να είναι υγρό το μάτι και να μην παθαίνει εύκολα μολύνσεις από μικρόβια, αλλά και δεύτερον για να εκφράσουμε τη λύπη ή τη χαρά μας προς τους άλλους.

Αντίθετα υποστηρίζει ο Άγγλος επιστήμονας τα ζώα όσο και συναισθηματικά να φορτίζονται δεν κλαίνε. Κλαίνε μόνο για να καθαρίζουν τα μάτια τους. Στο περιοδικό «Scientific American», ο δρ Τριμπλ, τόνισε: «Δεν κλαίνε, όμως, όλοι οι άνθρωποι εξίσου, και δεν κλαίνε και για τους ίδιους λόγους. Οι περισσότεροι για παράδειγμα θα κλάψουν για συναισθηματικούς λόγους, όπως το πένθος και η θλίψη για μία απώλεια, αλλά πολλοί λίγοι θα κλάψουν για αισθητικούς λόγους, δηλαδή, όταν κοιτάζουν έναν πίνακα, ένα γλυπτό ή ένα άλλο εξαίσιο έργο τέχνης. Έχουμε επίσης τα δάκρυα χαράς, τα οποία κατά κανόνα διαρκούν λιγότερο από εκείνα της θλίψης και του πένθους».

Ο καθηγητής τονίζει επίσης ότι το κλάμα και όχι το δάκρυ, πρέπει να αναπτύχθηκε στους πρώτους ανθρώπους σε κάποια καθοριστική εξελικτική στιγμή. Όπως λέει, η εμφάνιση του συναισθηματικού κλάματος σχετίζεται με την εμφάνιση της αυτό-συνειδητοποίησης και την αντίληψη ότι και οι άλλοι άνθρωποι έχουν συνείδηση του εαυτού τους.

Αυτό το γεγονός οδήγησε στην συνειδητοποίηση ότι ο εαυτός και οι άλλοι μπορούν να υποφέρουν, να νιώσουν θλίψη, αλλά και να εξαφανιστούν. Συμπίπτει επίσης με την εμφάνιση της συναισθηματικής προσκόλλησης, που οδήγησε στην έκφραση συναισθημάτων με χαρακτηριστικές κινήσεις του προσώπου και τελικά με τα δάκρυα.

Ο δρ Τιμπλ προσθέτει πως όλ” αυτά σημαίνουν ότι τα δάκρυα αποτελούν φυσική αντίδραση όχι μόνον στον πόνο, αλλά και στην συμπόνια προς τους άλλους. Και καταλήγει: «Δεν πρέπει να φοβόμαστε τα συναισθήματά μας, ιδίως όσα σχετίζονται με την συμπόνια, διότι η ικανότητά μας να νιώθουμε συμπόνια και να κλαίμε εξαιτίας της, αποτελεί το θεμέλιο της ηθικής και του πολιτισμού, κάτι που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τα υπόλοιπα όντα.»


ΠΗΓΗ

98% ΝΕΚΡΗ ΜΑΖΑ ΣΤΟΝ ΒΥΘΟ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΙΚΟΥ

Αιτία το πυρηνικό δυστύχημα της Φουκουσίμα

Θάλασσα του θανάτου έχει γίνει ο Ειρηνικός ωκεανός εξαιτίας του πυρηνικού δυστυχήματος της Φουκουσίμα.Το 98% του πυθμένα του ωκεανού καλύπτεται από νεκρή μάζα: από ψάρια και πλανγκτόν μέχρι απόβλητα οργανισμών.

Η ζωή στα νερά του Ειρηνικού εξαφανίζεται με ιδιαίτερα ανησυχητικούς ρυθμούς.
Έρευνα που δημοσιεύματα στα Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ, που περιέχει τα στοιχεία καταγραφών των τελευταίων 24 ετών, δείχνει ότι μόλις τα 2 τελευταία παρατηρείται τόσο υψηλή συγκέντρωση νεκρής μάζας.

Μόλις το Μάρτιο του 2012, το 1% του πυθμένα του ωκεανού ήταν νεκροί οργανισμοί ποσοστό που στις αρχές του 2013 έγινε 98%!

Οι επιστήμονες αποκλείουν μια τόσο ξαφνική αλλαγή να οφείλεται σε κάποιο άλλο φαινόμενο όπως πχ η υπερθέρμανση του πλανήτη.
ΠΗΓΗ:  http://www.newsbeast.gr/environment/arthro/638622/to-98-tou-vuthou-tou-eirinikou-kaluptetai-apo-ptomata/

Πώς εμφανίστηκαν τα λουλούδια στη Γη:Το άνθος Amborella λύνει το μυστήριο του Δαρβίνου

 το άνθος του φυτού "Amborella" δίνει λύση στο μυστήριο του Δαρβίνου

Η μελέτη της αλληλουχίας του γονιδιώματος του αρχαίου φυτού Amborella δίνει λύση στο λεγόμενο «μυστήριο του Δαρβίνου»,απαντώντας στο ερώτημα γιατί τα λουλούδια ξαφνικά πολλαπλασιάστηκαν στη Γη πριν από εκατομμύρια χρόνια.

Η αλληλουχία του γονιδιώματος ρίχνει νέο φως σε ένα σημαντικό γεγονός στην ιστορία της ζωής πάνω στη Γη την προέλευση των ανθοφόρων φυτών , συμπεριλαμβανομένων όλων των σημαντικών ειδών των καλλιεργειών τροφίμων.

Το άνθος Amborella ( Amborella trichopoda ) είναιο μοναδικός επιζών μιας αρχαίας εξελικτικής που τα ίχνη της φτάνουν στον τελευταίο κοινό πρόγονο όλων των ανθοφόρων φυτών. Το φυτό είναι ένα μικρό υπόροφο δέντρο που βρίσκεται μόνο στο κύριο νησί της Νέας Καληδονίας στο Νότιο Ειρηνικό.

Σε μια προσπάθεια να αποκρυπτογραφήσουν το γονιδίωμα της Amborella επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια, του Μπαφαλο, της Φλόριντα, της Τζόρτζια και της Καλιφόρνιας εντόπισαν αποδεικτικά στοιχεία για τις εξελικτικές διαδικασίες που άνοιξαν τον δρόμο για την εκπληκτική ποικιλία των πάνω από 300.000 ειδών ανθοφόρων φυτών που απολαμβάνουμε σήμερα.

Αυτή η μοναδική κληρονομιά δίνει στην Amborella έναν ιδιαίτερο ρόλο στην μελέτη των ανθοφόρων φυτών. Οι επιστήμονες που μελέτησαν την αλληλουχία του γονιδιώματος της Amborella λένε ότι παρέχει πειστικές αποδείξεις ότι οι πρόγονοι όλων των ανθοφόρων φυτών εξελίχθηκαν μετά από έναν διπλασιασμό του γονιδιώματος που συνέβη πριν από περίπου 200 εκατομμύρια χρόνια. Μερικά διπλά γονίδια χάθηκαν στο χρόνο και άλλα ανέλαβαν νέα καθήκοντα, συμπεριλαμβανομένων των εισφορών για την ανάπτυξη των οργάνων των λουλουδιών.

Οπως εξηγεί ο Κλωντ Ντε Παμφιλίς από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, «ο γονιδιακός διπλασιασμός μπορεί , ως εκ τούτου , να προσφέρει μια εξήγηση για το μυστήριο του Δαρβίνου, την φαινομενικά απότομη διάδοση των νέων ειδών ανθοφόρων φυτών σε απολιθώματα που χρονολογούνται στην Κρητιδική περίοδο. Γενιές επιστημόνων έχουν εργαστεί για να λύσουν αυτό το παζλ»

«Το έργο αυτό παρέχει την πρώτη παγκόσμια εικόνα για το πώς ανθοφόρα φυτά είναι γενετικά διαφορετικό από όλα τα άλλα φυτά στη Γη »εξηγεί.





Πηγή:Πώς εμφανίστηκαν τα λουλούδια στη Γη: Το άνθος Amborella λύνει το μυστήριο του Δαρβίνου | iefimerida.grhttp://www.iefimerida.gr/node/136633#ixzz2ollAR2Ib

Η μουσική κάνει καλό στην… καρδιά

Αγαπημένες μελωδίες ενισχύουν τη λειτουργία του ενδοθηλίου, σύμφωνα με νέα μελέτη

Τη λειτουργία του ενδοθηλίου βελτιώνει η ακρόαση της αγαπημένης μας μουσικής, υποστηρίζει νέα μελέτη σέρβων επιστημόνων που παρουσιάστηκε στο ετήσιο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας το οποίο πραγματοποιήθηκε (31/08-04/09) στο Άμστερνταμ, στην Ολλανδία.
Το ενδοθήλιο αποτελεί τη «φόδρα» που ντύνει τα τοιχώματα των αιμοφόρων αγγείων. Μέσω των ουσιών που παράγει το ενδοθήλιο, ρυθμίζεται η κυκλοφορία του αίματος.
«Μουσικόφιλη» καρδιά
Στη μελέτη των ερευνητών έλαβαν μέρος ασθενείς με στεφανιαία νόσο, οι οποίοι μοιράστηκαν σε τρεις ομάδες: στην πρώτη ανήκαν οι ασθενείς που ασκούνταν μόνο, στη δεύτερη εκείνοι που ασκούνταν και άκουγαν μουσική και στην τρίτη ομάδα, εκείνοι που άκουγαν μουσική μόνο. Σκοπός των ειδικών ήταν ο εντοπισμός της επίδρασης της μουσικής στη λειτουργία του ενδοθηλίου, μέσω αλλαγών ως προς τους δείκτες της κυκλοφορίας του αίματος.
Οι εθελοντές των δύο πρώτων ομάδων, υποβάλλονταν σε πρόγραμμα αεροβικής άσκησης για ένα διάστημα τριών εβδομάδων. Τα μέλη της δεύτερης ομάδας (άσκηση-μουσική) πάλι, όφειλαν να ακολουθούν πρόγραμμα γυμναστικής αλλά και να ακούνε την αγαπημένη τους μουσική επί 30 λεπτά ημερησίως.Τα μέλη της τρίτης ομάδας άκουγαν μόνο μουσική επί 30 λεπτά την ημέρα.
Μετά το πέρας τριών εβδομάδων, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι τα επίπεδα μονοξειδίου του αζώτου (το οποίο χαλαρώνει τα αιμοφόρα αγγεία) είχαν αυξηθεί και στις τρεις ομάδες μελέτης - με την ομάδα που συνδύαζε μουσική και άσκηση να υπερέχει των άλλων δύο ομάδων (παρουσιάστηκε πάντως μεγαλύτερη αύξηση μονοξειδίου του αζώτου στην ομάδα της άσκησης σε σύγκριση με εκείνη της απλής ακρόασης μουσικής).
Διαπιστώθηκε ακόμα, σημαντική μείωση της οξειδάσης της ξανθίνης (ουσία που συμβάλλει στο οξειδωτικό στρες) και στις τρεις ομάδες, με την ομάδα που συνδύαζε μουσική και άσκηση να υπερέχει και πάλι. Μικρή μείωση παρατηρήθηκε και στις τρεις ομάδες ως προς τα επίπεδα της ασύμμετρης διμεθυλαργινίνης (ADMA) και της συμμετρικής διμεθυλαργινίνης (SDMA) (προκαλούν ενδοθηλιακή δυσλειτουργία).
«Ο συνδυασμός της μουσικής και της σωματικής άσκησης φάνηκε να οδηγεί στη μεγαλύτερη βελτίωση της λειτουργίας του ενδοθηλίου. Κάτι τέτοιο, ενδεχομένως να συνδέεται, μεταξύ άλλων, και με τη βελτίωση της φυσικής κατάστασης των ασθενών» εξηγεί η καθηγήτρια και επικεφαλής της μελέτης, Μαρίνα Ντελζανίν.
«Η ακρόαση χαρούμενης μουσικής για 30 λεπτά την ημέρα, συνδέεται με τη βελτίωση της λειτουργίας του ενδοθηλίου, πιθανότατα λόγω της απελευθέρωσης ενδορφινών – των ορμονών της ευτυχίας – στον εγκέφαλο» καταλήγει η ειδικός, υπογραμμίζοντας ότι χρειάζεται περαιτέρω μελέτη προκειμένου να διερευνηθεί εις βάθος η επίδραση τους μουσικής στην υγεία.

πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ / ΥΓΕΙΑ

Το Curiosity βρήκε νερό μέσα στο έδαφος του Άρη

Το Curiosity της NASA ανίχνευσε με τα όργανά του απρόσμενες ποσότητες νερού στο έδαφος του γειτονικού πλανήτη

Τελικά ο Άρης μόνο άνυδρος δεν είναι. Το ρόβερ ανέλυσε το πρώτο του δείγμα αρειανής σκόνης, την οποία εξαέρωσε με υψηλή θερμοκρασία (στους 835 βαθμούς Κελσίου), και αμέσως βρήκε ότι το πιο άφθονο στοιχείο ήσαν οι υδρατμοί.

Το εν λόγω νερό δεν βρίσκεται ελεύθερο, αλλά χημικά δεσμευμένο στα μικροσκοπικά σωματίδια του εδάφους. Τρεχούμενο νερό στον 'Αρη δεν υπάρχει πια (πριν από δισεκατομμύρια χρόνια όμως υπήρχε σε αφθονία) και σήμερα τα μόνα άμεσα αποθέματα νερού έχουν βρεθεί σε μορφή πάγου στους πόλους του πλανήτη.

 

Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τη Λόρι Λέσιν του Πολυτεχνικού Ινστιτούτου Ρενσελάερ της Νέας Υόρκης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό Science, ανέφεραν ότι το κοκκινωπό έδαφος του πλανήτη περιέχει νερό σε ποσότητα περίπου 2% (με βάση το βάρος), κάτι που θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν οι μελλοντικοί αστροναύτες.

 

Όπως είπε η δρ Λέσιν, σύμφωνα με το BBC, το Space.com και τη βρετανική Γκάρντιαν, αν κανείς υπερθερμάνει ένα κυβικό πόδι αρειανού εδάφους, θα πάρει περίπου δύο μπουκάλια νερό. Και μάλιστα, όπως ανέφερε, είναι θετικό ότι, όπου και να πάει κανείς στον 'Αρη, το έδαφός του φαίνεται να περιέχει εξίσου νερό. "Αν είσαι εξερευνητής, αυτό είναι καλό νέο, γιατί θα μπορούσες να βγάλεις νερό σχεδόν από οπουδήποτε".

 

Τα όργανα του ρόβερ, που βρίσκεται στον "κόκκινο πλανήτη" από τον Αύγουστο του 2012, επίσης εντόπισαν στο έδαφος άλλα στοιχεία, όπως αρκετό διοξείδιο του άνθρακα, διοξείδιο του θείου, οξυγόνο και χλώριο, που πιστεύεται ότι αποτελούν κυρίως προϊόντα διάσπασης υπερχλωρικών ενώσεων, οι οποίες αποτελούν περίπου το 0,5% του αρειανού εδάφους. Αυτό, κατά τους ερευνητές, αντίθετα με το νερό, αποτελεί κακό νέο για τους μελλοντικούς αστροναύτες, επειδή οι υπερχλωρικές ενώσεις μπορεί να αποβούν τοξικές, καθώς διαταράσσουν τη λειτουργία του θυρεοειδούς, ιδίως αν οι άνθρωποι εισπνεύσουν μεγάλες ποσόσητες της πολύ λεπτής σκόνης του 'Αρη.

(Πηγή:ΑΠΕ)

Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΑΝΤΗΣ;

Αν καταφέρνουμε να επιβιώνουμε είναι γιατί ξέρουμε τι να... περιμένουμε!Αυτό προκύπτει από τις τελευταίες νευρολογικές μελέτες που δείχνουν ότι, πολύ περισσότερο από το να αντιδρούμε στα ερεθίσματα που δεχόμαστε,προσπαθούμε κάθε στιγμή να προβλέψουμε το μέλλον. Ίσως μάλιστα αυτή η ικανότητα του ανθρώπινου εγκεφάλου επέτρεψε στο είδος μας να κυριαρχήσει...

Γυρίζετε στο σπίτι σας όπως κάθε μέρα από τη δουλειά, στρίβετε μηχανικά στη γωνία, φθάνετε στην είσοδο και ξαφνικά βλέπετε ότι η καγκελόπορτα δεν είναι πια πράσινη αλλά άσπρη. «Α, βάψανε τα κάγκελα!» σκέφτεστε και συνεχίζετε τον δρόμο σας αμέριμνοι. Η αλλαγή του χρώματος στην εξώπορτα σάς προκάλεσε μια μικρή έκπληξη, αλλά σε καμία περίπτωση ανησυχία. Την ώρα εκείνη όμως, χωρίς εσείς να το καταλαβαίνετε, μέσα στο κεφάλι σας σήμανε συναγερμός.

Στον εγκέφαλο δεν αρέσουν οι εκπλήξεις. Αντιθέτως, όπως όλα δείχνουν, ο «υπολογιστής» του οργανισμού μας κάνει τα πάντα για να τις αποφύγει. Νέες έρευνες υποστηρίζουν ότι ίσως τελικά η βασική λειτουργία του δεν είναι τόσο το να ανταποκρίνεται στα εξωτερικά ερεθίσματα όσο το να προβλέπει αυτά που πρόκειται να συναντήσει στο μέλλον.

Όσο οι προβλέψεις του είναι σωστές όλα βαίνουν καλώς και μπορεί να λειτουργεί, κατά κάποιον τρόπο, στον «αυτόματο πιλότο» εξοικονομώντας ενέργεια και βαδίζοντας με ασφάλεια. Όταν όμως οι «μαντικές» του ικανότητες αποδεικνύονται εσφαλμένες τίθεται σε εγρήγορση. Και δικαίως. Τα λάθη του είδους δεν βοηθούν στην επιβίωση.

Ζούμε προβλέποντας

Το ότι ο εγκέφαλός μας κάνει προβλέψεις φαίνεται ίσως προφανές. Το «αισθανόμαστε» σε δεκάδες στιγμές της καθημερινότητάς μας. Στη νευροεπιστήμη όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Παραδοσιακά ο εγκέφαλος αντιμετωπιζόταν από τους ειδικούς ως «δέκτης» πληροφοριών, ο οποίος έχει ως κύριο ρόλο να αντιδρά στα ερεθίσματα που λαμβάνει από το περιβάλλον και όχι να προσπαθεί να τα προλάβει.

«Η ιδέα ότι ο βασικός σκοπός του εγκεφάλου είναι να προβλέπει τα εξωτερικά ερεθίσματα,να προβλέπει το περιβάλλον,δεν είναι διαδεδομένη στη νευροεπιστήμη» λέει μιλώντας στο «Βήμα» ο Λαρς Μούκλι, επιστήμονας του εγκεφάλου, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης.

Αυτό, όπως εξηγεί, οφείλεται σε έναν βαθμό και στις ερευνητικές μεθόδους των επιστημών που μελετούν τον εγκέφαλο, οι οποίες βασίζονται συνήθως σε πειράματα στο εργαστήριο, σε ένα ελεγχόμενο περιβάλλον, όπου οι ειδικοί προκαλούν διάφορες αλλαγές και μετά παρακολουθούν τις αντιδράσεις.

«Το 95% των πειραμάτων γίνονται έτσι» τονίζει. «Εμείς επιχειρούμε μια διαφορετική προσέγγιση, σχεδιάζοντας πειράματα ώστε να αποδείξουμε ότι η ιστορία και το γενικό πλαίσιο κάνουν τη διαφορά και ότι ο εγκέφαλος ασχολείται τελικά μετο να κάνει προβλέψεις».

Τα μυστικά του οπτικού φλοιού

Εγκέφαλος, Μεταφυσική, νευροεπιστήμη, νοημοσύνη, νευροφυσιολογία, μέλλον, πρόβλεψη

Ο εγκέφαλος δεν προβλέπει το απρόβλεπτο. Αριστερά, η φαινόμενη κίνηση (ΦΚ) προκαλεί δραστηριότητα στον πρωτογενή οπτικό φλοιό (V1), απεικονιζόμενη με τη διακεκομμένη γραμμή. Δεξιά, στο επάνω διάγραμμα, το πρόσθετο ερέθισμα του πειράματος παρουσιάζεται συντονισμένα με τη φαινόμενη κίνηση και άρα σύμφωνα με τις προβλέψεις του εγκεφάλου, ενώ στο κάτω διάγραμμα το εκτός κίνησης ερέθισμα είναι απρόβλεπτο και προκαλεί αύξηση της εγκεφαλικής δραστηριότητας, η οποία απεικονίζεται στη λεπτομέρεια κάτω αριστερά.

Ο εγκέφαλος δεν προβλέπει το απρόβλεπτο. Αριστερά, η φαινόμενη κίνηση (ΦΚ) προκαλεί δραστηριότητα στον πρωτογενή οπτικό φλοιό (V1), απεικονιζόμενη με τη διακεκομμένη γραμμή. Δεξιά, στο επάνω διάγραμμα, το πρόσθετο ερέθισμα του πειράματος παρουσιάζεται συντονισμένα με τη φαινόμενη κίνηση και άρα σύμφωνα με τις προβλέψεις του εγκεφάλου, ενώ στο κάτω διάγραμμα το εκτός κίνησης ερέθισμα είναι απρόβλεπτο και προκαλεί αύξηση της εγκεφαλικής δραστηριότητας, η οποία απεικονίζεται στη λεπτομέρεια κάτω αριστερά.

Αυτό ακριβώς αποδεικνύεται στην έρευνα που δημοσίευσε πρόσφατα μαζί με την Αριεν Αλινκ του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ της Γερμανίας στο επιστημονικό έντυπο «Journal of Νeuroscience», εντοπίζοντας νέες, «προγνωστικές» λειτουργίες στον πρωτογενή οπτικό φλοιό (V1), μια περιοχή του εγκεφάλου που ως πριν από μερικά χρόνια εθεωρείτο από τις πιο γνωστές στους επιστήμονες.

Η παραδοσιακή άποψη ήταν ότι ο V1, ο οποίος δέχεται τις πληροφορίες μέσω των ματιών και του οπτικού νεύρου, σχετίζεται κυρίως με την επεξεργασία των οπτικών σημάτων χωρίς να έχει συμμετοχή σε «ανώτερες» λειτουργίες όπως η μνήμη ή οι νοητικές απεικονίσεις και ο συμβολισμός. Η έλευση της λειτουργικής μαγνητικής τομογραφίας (fΜRΙ) άρχισε όμως να ανατρέπει τα δεδομένα αποκαλύπτοντας ότι ο οπτικός φλοιός δεν περιορίζεται μόνο στις απλές οπτικές λειτουργίες, αλλά έχει επίσης σημαντικά υψηλότερα καθήκοντα.

«Ο πρωτογενής οπτικός φλοιός σχετίζεται με τη μνήμη αλλά και με την οπτική χωρική προσοχή. Ακόμη και όταν δεν υπάρχει οπτικό ερέθισμα,αλλά κάποιος περιμένει κάτι να μπει στο οπτικό του πεδίο,η δραστηριότητα σε αυτή την περιοχή του φλοιού αυξάνεται υπερβολικά» εξηγεί ο ερευνητής. «Έχουμε πολλές ενδείξεις ότι η κύρια ασχολία του εγκεφάλου είναι το να “μιλάει” στον εαυτό του,οι διάφορες περιοχές του συνομιλούν διαρκώς μεταξύ τους και έχουν ανώτερες γνωσιακές λειτουργίες».

Ο οπτικός φλοιός εκτός από το να «βλέπει» παράλληλα «ακούει» πολλές πληροφορίες, τις οποίες επεξεργάζονται άλλες περιοχές του εγκεφάλου και φθάνουν ως αυτόν με τρόπο ο οποίος ακόμη παραμένει άγνωστος.

«Στην έρευνα που δημοσιεύσαμε πρόσφατα» λέει ο κ. Μούκλι «δείχνουμε μόνο μια πλευρά αυτών των λειτουργιών, την εμπλοκή του οπτικού φλοιού στη συνεχή διατύπωση προβλέψεων. Άλλες μελέτες μας όμως, οι οποίες ακόμη δεν έχουν ολοκληρωθεί,δείχνουν ότι ο V1 σχετίζεται και με πολλά άλλα πράγματα,όπως για παράδειγμα με τις ψευδαισθήσεις».

Το πείραμα της οφθαλμαπάτης

Για να ελέγξουν την προβλεπτική ικανότητα του πρωτογενούς οπτικού φλοιού οι ερευνητές σχεδίασαν πειράματα που βασίζονται στην οφθαλμαπάτη της φαινόμενης κίνησης. «Έχουμε δύο φωτεινές κουκίδες που αναβοσβήνουν, σε απόσταση η μία από την άλλη» εξηγεί ο κ. Μούκλι «και όταν αυτό γίνεται εναλλάξ φαίνεται σαν να πρόκειται μόνο για μία κουκίδα η οποία κινείται επάνω κάτω». Επειδή ο V1 επεξεργάζεται κάθε σημείο του χώρου σε διαφορετική θέση, οι ερευνητές έχουν στην ουσία μπροστά τους έναν «χάρτη» του φλοιού στον οποίο μπορούν να δουν ποιες θέσεις ενεργοποιούνται κάθε φορά ανάλογα με το οπτικό σήμα που φθάνει στον εγκέφαλο.

Δύο κουκκίδες που δεν αναβοσβήνουν με τρόπο που να δίνει την εντύπωση της κίνησης εμφανίζονται σε αυτό τον χάρτη σε απόσταση η μια από την άλλη. «Όταν όμως έχουμε την οφθαλμαπάτη της φαινόμενης κίνησης» λέει ο ερευνητής «βλέπουμε κάτι εκπληκτικό στον φλοιό,μια μικρή ενεργοποίηση του διαστήματος ανάμεσα στις δύο κουκκίδες. Δεν υπάρχει πραγματική κίνηση, όμως η οφθαλμαπάτη πυροδοτεί μια δραστηριότητα στο ενδιάμεσο διάστημα».

Ο κ. Μούκλι και οι συνεργάτες του ανακάλυψαν πρώτοι αυτή την ενδιάμεση δραστηριότητα πριν από μερικά χρόνια και θέλησαν να δουν ποιος μπορεί να είναι ο σκοπός της. «Η θεωρία μου» λέει «ήταν ότι προβλέπει ότι υπάρχει ένα ερέθισμα που κινείται επάνω κάτω». Για να τη διερευνήσουν εισήγαγαν ένα πραγματικό ερέθισμα, μία ακόμη κουκκίδα, στη μέση της απόστασης. Ανάλογα με το αν η κουκκίδα αναβόσβηνε συντονισμένα με την πρόβλεψη ή όχι, η επεξεργασία του ερεθίσματος θα έπρεπε να είναι διαφορετική. Και αυτό ακριβώς συνέβη.

«Όταν η οφθαλμαπάτη ταίριαζε στην πρόβλεψη, η δραστηριότητα που πυροδοτούσε ήταν μικρότερη.Όταν δεν ταίριαζε,η ενεργοποίηση ήταν μεγαλύτερη. Αυτό ήταν και το βασικό εύρημά μας, ότι αυτή η οπτική περιοχή, ο V1, μπορεί επίσης να μας πει αν ένα ερέθισμα ταιριάζει ή δεν ταιριάζει στις περιβάλλουσες πληροφορίες» .

Όταν οι προβλέψεις του αποδεικνύονται σωστές, ο εγκέφαλος παραμένει «ήρεμος», κάτι το οποίο του επιτρέπει να εξοικονομεί ενέργεια. Όταν τα πράγματα δεν συμφωνούν με τα αναμενόμενα, οι νευρώνες δραστηριοποιούνται. Οι ειδικοί δεν γνωρίζουν ακόμη ποια είναι η σημασία αυτής της δραστηριότητας.

«Θα μπορούσε να σημαίνει δύο πράγματα» λέει ο κ. Μούκλι. «Ίσως είναι ένα “σήμα σφάλματος”,η πρόβλεψη παραβιάστηκε και οι πρωτογενείςπεριοχές στέλνουν σήμα στις άλλες λέγοντας “κάτι δεν πάει καλά και εμείς δεν το προβλέψαμε”.Μπορεί όμως και να συμβαίνει το άλλο, ίσως όταν η πρόβλεψη επαληθεύεταιη επεξεργασία της να είναι πολύ αποτελεσματική και πολύ γρήγορη και να μην προκαλεί έντονη δραστηριότητα» .

Θυμόμαστε το μέλλον...

Πώς λειτουργεί αυτό στην πράξη; Οι καλές προβλέψεις, όπως τονίζει ο κ. Μούκλι, μπορούν να γίνουν μόνο μέσω της εμπειρίας- κατά κάποιον τρόπο είναι σαν να «θυμόμαστε το μέλλον». Ο βασικός μηχανισμός που εμπλέκεται σε αυτή τη διαδικασία είναι το λεγόμενο «αυτόματο» ή «προεπιλεγμένο δίκτυο» του εγκεφάλου, το οποίο σχετίζεται με τη μνήμη, με την ανάσυρση των αναμνήσεων και με την ικανότητά μας να «ταξιδεύουμε» νοερά στο παρελθόν και στο μέλλον.

«Οι περιοχές αυτές» εξηγεί «κωδικοποιούν πληροφορίες ώστε να μπορεί κάποιος να ανιχνεύσει μια ανάμνηση αλλά ταυτόχρονα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ανάσυρση πληροφοριών για μελλοντική χρήση.Είναι μια αρετή που έχουμε εμείς οι άνθρωποι, μπορούμε να ταξιδέψουμε στον χρόνο μέσα από τις αναμνήσεις μας».

Φανταστείτε ότι ξαφνικά αναρωτιέστε αν προτού φύγετε από το σπίτι κλείσατε την καφετιέρα. Μπορείτε να γυρίσετε πίσω, στην ανάμνηση όλων όσων κάνατε το πρωί, να περιπλανηθείτε στους χώρους του σπιτιού, να πάτε νοερά στην κουζίνα. Και μετά μπορείτε να μεταφερθείτε αμέσως στο μέλλον και να σκεφθείτε, «προβλέποντας» τη σκηνή:

«Μόλις γυρίσω θα πρέπει να πάω στην κουζίνα να δω αν τελικά έκλεισα την καφετιέρα» . Για αυτό το «ταξίδι» πίσω και μπροστά στον χρόνο χρησιμοποιούνται ακριβώς οι ίδιες περιοχές του εγκεφάλου.

«Οι προβλέψεις αυτές» επισημαίνει ο κ. Μούκλι «αναφέρονται μόνο σε ένα συγκεκριμένο σκηνικό και σε μια συγκεκριμένη κατάσταση. Την πόρτα του γραφείου μου,για παράδειγμα,την ξέρω πολύ καλά και την “προβλέπω” μόνο όταν βρίσκομαι στο πανεπιστήμιο. 

Όταν πηγαίνω στο σπίτι,προβλέπω μια άλλη πόρτα.Αν όμως η πόρτα του σπιτιού μου άνοιγε ξαφνικά με τον ήχο της πόρτας του γραφείου μου ήτις πόρτας του αυτοκινήτου μου,το γεγονός θα μου προξενούσε απόλυτη έκπληξη, γιατί δεν θα συμφωνούσε με την πρόβλεψή μου γι΄ αυτό που περιμένω να συμβεί».

Τσεκάρουμε συνέχεια

Ο εγκέφαλος προβλέπει διαρκώς από πριν αυτό που πρόκειται να επακολουθήσει και «τσεκάρει» τις προβλέψεις του ακόμη και όταν εμείς δεν το συνειδητοποιούμε. «Μπορεί να μιλάω στο κινητό μου κανονίζοντας τι θα κάνω το βράδυ» εξηγεί ο ερευνητής και συνεχίζει: «Αν η πόρτα του σπιτιού κάνει τον ήχο της πόρτας του αυτοκινήτου θα σταματήσω να μιλάω.Αυτό σημαίνει ότι ο εγκέφαλός μου υποσυνείδητα ελέγχει διαρκώς αν οι πληροφορίες ταιριάζουν στις προσδοκίες του. Η διαρκής αναπροσαρμογή αυτού του τεράστιου όγκου πληροφοριών είναι η βασική ασχολία ενός μεγάλου τμήματος του εγκεφάλου».

Οι ερευνητές δεν γνωρίζουν ακόμη επακριβώς ποιες πληροφορίες συλλέγονται και αποθηκεύονται για αυτή τη χρήση. Οι μελέτες που έχουν γίνει ως τώρα όμως δείχνουν ότι ο εγκέφαλος δεν ασχολείται ιδιαίτερα με τις λεπτομέρειες. Μια γενική εικόνα φαίνεται να αρκεί για να του δώσει τις ενδείξεις που χρειάζεται.

«Ο εγκέφαλος έχει εξαιρετική ικανότητα να εξάγει ουσιώδεις πληροφορίες πάρα πολύ γρήγορα, απορρίπτοντας πάρα πολλά πράγματα που δεν είναι βασικά για την κατανόηση μιας κατάστασης. Από πειράματα που έχουν γίνει συμπεραίνουμε ότι οι πληροφορίες που κρατάει σχηματίζουν μια εξαιρετικά συνοπτική περιγραφή της κάθε κατάστασης».

Σε τι διαφέρουμε από τα ζώα

Ποια είναι η χρησιμότητα όλων αυτών; Φυσικά η επιβίωση. Ο αποκλεισμός των απρόβλεπτων διευκολύνει την προσαρμογή και μειώνει τους κινδύνους. Ο κ. Μούκλι θεωρεί ότι η εγκεφαλική προβλεπτική ικανότητα δεν περιορίζεται μόνο στους ανθρώπους αλλά, σε μικρότερο βαθμό, υπάρχει και στα ζώα, ακόμη και στους απλούστερους οργανισμούς:

«Πειράματα έχουν δείξει ότι οι ποντικοί έχουν κάποια ικανότητα να ταξιδεύουν νοερά στον χρόνο. Υπάρχουν ενδείξεις ότι τα ζώα μπορούν σε ένα βαθμό να κάνουν αυτό το νοητικό “μπρος πίσω”.Για μερικά λεπτά στους ποντικούς και, δεν ξέρω,υποπτεύομαι για μερικές ώρες στις γάτες και ίσως για μερικές ημέρες στους πιθήκους».

Η διαφορά στον άνθρωπο είναι το χρονικό εύρος που μπορεί να καλύψει με αυτά τα νοητικά ταξίδια. «Όταν μπορεί κάποιος να ταξιδεύει νοερά στον χρόνο και να προβλέπει όχι μόνο για μερικά δευτερόλεπτα ή λεπτά αλλά για μήνες και για ένα χρόνο, τότε μπορεί να γίνει γεωργός γιατί ξέρει ότι αν κάνει κάτι συγκεκριμένο στο χωράφι του εφέτος του χρόνου θα έχει κάτι να φάει.

Όταν προβλέπει για αρκετά χρόνια μπορεί να κάνει οικονομίες για νααγοράσει κάποτε ένα σπίτι.Αυτά τα τόσο μεγάλα χρονικά πλαίσια πρόβλεψης και σχεδιασμού ίσως είναι μια από τις αιτίες για τις οποίες έχουμε τόσο μεγάλο εγκέφαλο.Ισως αυτό που μας καθιστά ικανούς να κάνουμε κάτι καλύτερο και περισσότερο από τα άλλα ζώα είναι ο χρόνος για τον οποίο μπορούμε να προβλέψουμε» .

Οι έρευνες που διεξάγουν τώρα ο κ. Μούκλι και οι συνεργάτες του επεκτείνονται σε πιο πολύπλοκα ερεθίσματα, όπως τα βιβλία και οι κινηματογραφικές ταινίες. «Ήδη βλέπουμε ότι ο οπτικός φλοιός προβλέπει τι θα γίνει μετά στην ταινία» λέει. Το επόμενο βήμα θα είναι να μελετήσουν τι συμβαίνει στον εγκέφαλο ανθρώπων στους οποίους η προγνωστική ικανότητα δεν λειτουργεί σωστά, όπως τα άτομα που πάσχουν από Αλτσχάιμερ ή σχιζοφρένεια, με απώτερο στόχο τη συμβολή στην ανακάλυψη πιο αποτελεσματικών θεραπειών.

H ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ «ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ»

Η θεωρία της προγνωστικής κωδικοποίησης- το ότι δηλαδή ο κύριος ρόλος του εγκεφάλου δεν είναι να αντιδρά στα εξωτερικά ερεθίσματα αλλά να προβλέπει τα μελλοντικά- δεν είναι καινούργια.

Η ιδέα του «Μπεϊζιανού εγκεφάλου»,η οποία υποστηρίζει ότι το νευρικό σύστημα όταν συναντά καταστάσεις αβεβαιότητας εξάγει πληροφορίες με έναν τρόπο παρόμοιο με αυτόν της Μπεϊζιανής Στατιστικής,έχει τις ρίζες της στον 19ο αιώνα.Τελευταία όμως,χάρη σε νέες έρευνες,έχει βρει μεγαλύτερο έρεισμα.

Η πιο σημαντική πρόταση του είδους είναι γνωστή ως «αρχή της ελεύθερης ενέργειας» και διατυπώθηκε πριν από δύο χρόνια από τονΚαρλ Φρίστον , νευροεπιστήμονα του University College του Λονδίνου.Χαιρετίστηκε από ορισμένους ως η πιο «δυνατή» θεωρία που έχει προταθεί ως σήμερα στη γνωσιακή νευροεπιστήμη- μια «θεωρία των πάντων» για τον εγκέφαλο.Χρησιμοποιώντας «σταθερούς» μαθηματικούς τύπους- και όχι εμπειρικά εργαστηριακά πειράματα που μπορούν να ανατραπούν- ο κ.Φρίστον έδειξε πώς τα πρότυπα του εξωτερικού κόσμου που κωδικοποιεί ο εγκέφαλός μας «ενημερώνονται» διαρκώς με νέες πληροφορίες με στόχο την ελαχιστοποίηση της «ελεύθερης ενέργειας»,δηλαδή των διαφορών τους από αυτό που πραγματικά συμβαίνει «έξω» από το μυαλό μας.

ΠΡΟΓΝΩΣΗ, ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ

Μία ενδιαφέρουσα άποψη για την προγνωστική λειτουργία του εγκεφάλου προέρχεται από έναν εκπρόσωπο του κόσμου των ηλεκτρονικών υπολογιστών.Ο Τζεφ Χόκινς, εφευρέτης των υπολογιστών παλάμης Ρalm Ρilot και Treo,θεωρεί τη μελέτη του ανθρώπινου εγκεφάλου τόσο σημαντική για την υπολογιστική ώστε επέστρεψε στα θρανία για να σπουδάσει νευροεπιστήμη και ίδρυσε το Κέντρο Θεωρητικής Νευροεπιστήμης Ρέντγουντ.

Πιστεύει ότι η μόνη οδός για την ανάπτυξη μιας πραγματικά «έξυπνης» τεχνητής νοημοσύνης είναι η σφαιρική κατανόηση των εγκεφαλικών λειτουργιών, και ιδιαίτερα της προγνωστικής κωδικοποίησης και της ανάδρασης του φλοιού.Υποστηρίζει ότι ο φλοιός έχει ένα υψηλό πρόγραμμα το οποίο επεξεργάζεται τα δεδομένα και ένα ανώτερο αντίστροφο πρόγραμμα το οποίο προβλέπει τις επερχόμενες πληροφορίες.

Αν κατορθώσουμε να τα αντιγράψουμε,λέει, θα μπορέσουμε να φτιάξουμε υπολογιστές ικανούς να κάνουν προβλέψεις και να αντιδρούν πιο σωστά στις διάφορες καταστάσεις.

ΠΗΓΗ:  newsvolos.com

ΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΣΤΡΩΜΑ ΤΟΥ ΠΥΡΗΝΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΠΕΡΙΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΤΗΣ (ΑΝΑΠΟΔΗ ΚΙΝΗΣΗ)



Η ΣΤΡΟΓΓΟΥΛΑ - ΠΡΑΜΑΝΤΑ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

 

Ακούγεται παράξενο, κι όμως τα τελευταία χρόνια συσσωρεύονται ενδείξεις ότι το εξωτερικό στρώμα του πυρήνα της Γης περιστρέφεται προς τη Δύση, αντίθετα δηλαδή από την επιφάνεια.

Έρευνα του Πανεπιστημίου του Λιντς στη Βρετανία δείχνει τώρα να εξηγεί γιατί ο εξώτερος πυρήνας κινείται με αυτόν τον τρόπο: τον αναγκάζει το μαγνητικό πεδίο του πλανήτη.

Ο πυρήνας της Γης άρχισε να σχηματίζεται όταν ο νεαρός πλανήτης βρισκόταν ακόμα σε διάπυρη, υγρή κατάσταση. Τα βαριά στοιχεία όπως ο σίδηρος βυθίστηκαν προς το κέντρο, ενώ τα ελαφρύτερα παρέμειναν στο φλοιό.

Ο πυρήνας πιστεύεται ότι αποτελείται από δύο στρώματα: τον εξώτερο πυρήνα, ο οποίος αποτελείται από λιωμένο σίδηρο και νικέλιο. Το υλικό αυτό κυκλοφορεί μέσα στον εξώτερο πυρήνα λόγω ρευμάτων μεταφοράς θερμότητας, και η κίνηση αυτή δημιουργεί το προστατευτικό μαγνητικό πεδίο της Γης.

Κάτω από τον εξώτερο πυρήνα βρίσκεται ο εσώτερος, μια σφαίρα στο μέγεθος της Σελήνης που αποτελείται από συμπαγή σίδηρο. Ο εξώτερος πυρήνας πιστεύεται ότι συμπεριφέρεται ως στερεό, λόγω όμως της υψηλότερης θερμοκρασίας του δεν παράγει μαγνητικό πεδίο.

Τα τελευταία χρόνια έχουν προκύψει ενδείξεις ότι ο εσώτερος πυρήνας κινείται με μεγαλύτερη γωνιακή ταχύτητα από ό,τι ο πλανήτης -χρειάζεται δηλαδή λιγότερο από 24 ώρες για να ολοκληρώσει μια πλήρη περιστροφή.

Επιπλέον, υπάρχουν ενδείξεις ότι ο εξώτερος πυρήνας, ή τουλάχιστον το εξωτερικό στρώμα του, κινείται προς τη Δύση, αντίθετα από τον υπόλοιπο πλανήτη. Αυτό γίνεται αντιληπτό στην επιφάνεια ως μετατόπιση του μαγνητικού πεδίου προς τη Δύση, ένα φαινόμενο που είχε παρατηρήσει το 1692 ο Έντμουντ Χάλεϊ, ο οποίος ανακάλυψε επίσης τον ομώνυμο κομήτη.

Την εξήγηση για την ανάποδη κίνηση φαίνεται τώρα να προσφέρει μια νέα μελέτη που βασίστηκε σε προσομοιώσεις και δημοσιευεται στην αμερικανική επιθεώρηση PNAS.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν τον υπερυπολογιστή Monte Rosa στην Ελβετία για να τρέξουν ένα υπολογιστικό μοντέλο του πυρήνα με τα δύο του στρώματα. Όπως υποστηρίζουν, η ακρίβεια της προσομοίωσης ήταν 100 φορές μεγαλύτερη σε σχέση με άλλα μοντέλα.

Όπως αναφέρει ο Φίλιπ Λίβερμορ, πρώτος συγγραφέας της δημοσίευσης, η συμπεριφορές του εξώτερου και του εσώτερου πυρήνα «εξηγείται με όρους ίσης και αντίθετης δράσης». Το μαγνητικό πεδίο που δημιουργεί ο εξώτερος πυρήνας «σπρώχνει τον εσώτερο πυρήνα προς τα ανατολικά, αναγκάζοντάς τον να περιστρέφεται ταχύτερα από τον υπόλοιπο πλανήτη. Ταυτόχρονα όμως σπρώχνει τον εξώτερο υγρό πυρήνα προς την αντίθετη κατεύθυνση, αναγκάζοντάς τον να περιστρέφεται προς τα δυτικά».

Εκτός όμως του ότι εξηγούν την ανάποδη κίνηση του εξώτερου πυρήνα, οι ερευνητές προχωρούν και σε μια πρόβλεψη: επισημαίνουν ότι το μαγνητικό πεδίο της Γης αλλάζει, έστω και με αργούς ρυθμούς, και οι μεταβολές αυτές μπορεί κάποια στιγμή να αλλάξουν τις δυνάμεις που επηρεάζουν την κίνηση του πυρήνα. Αυτό σημαίνει ότι ο εξώτερος πυρήνας ενδέχεται να μην κινείται πάντα προς τη Δύση: όπως επισημαίνει η μελέτη, τα τελευταία 3.000 υπάρχουν ενδείξεις ότι υπήρχαν περίοδοι κατά τις οποίες ο πυρήνας περιστρεφόταν προς την Ανατολή.

Πηγη in.gr, defencenet.gr

Ο αστακός κρατά το «κλειδί» της αιώνιας ζωής;

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ, ΑΣΤΑΚΕ, ... Ε, ...ΟΕ, ΑΣΤΑΚΕ !!!!!!!!!!!!!!!

Είναι ένα από τα ελάχιστα είδη που αψηφούν τη διαδικασία της γήρανσης και η μελέτη του μπορεί να οδηγήσει στην επιμήκυνση της ανθρώπινης ζωής και σε θεραπείες για διαφορετικές νόσους

Τους έχουμε συνδέσει με λουκούλλεια γεύματα και «εκρήξεις» χοληστερόλης. Όταν δεν βρίσκονται όμως στο τραπέζι του φαγητού, οι αστακοί ίσως κρατούν το μυστικό για μια υγιή, μακρά - ίσως και αιώνια - ζωή.

Αψηφούν τη διαδικασία της γήρανσης

Και αυτό διότι είναι από τα ελάχιστα όντα στον πλανήτη που φαίνεται να αψηφούν τη διαδικασία της γήρανσης. Ο αδυσώπητος χρόνος που περνά «χαρίζει» στους ανθρώπους αρθρίτιδα, μυϊκή αδυναμία, προβλήματα μνήμης και σοβαρές νόσους.

Την ίδια στιγμή όμως οι αστακοί εμφανίζουν «ανοσία» στα δεινά της ηλικίας. Βεβαίως και μπορούν να τραυματιστούν ή να παρουσιάσουν ασθένειες, μπορούν επίσης να έχουν άδοξο τέλος καταλήγοντας στην κατσαρόλα. Ωστόσο ο θάνατός τους δεν επέρχεται εξαιτίας της φυσικής φθοράς, της γήρανσης των κυττάρων τους. Διότι τα κύτταρά τους δεν γερνούν ποτέ!

Ο τυπικός αστακός ζυγίζει μισό με ένα κιλό. Ωστόσο το 2009 ένας ψαράς στο Μέιν ψάρεψε έναν κολοσσιαίο αστακό με βάρος μεγαλύτερο από εννέα κιλά, ο οποίος υπολογίστηκε ότι ήταν 140 ετών.

Αυτός δεν ήταν πάντως ο γηραιότερος αστακός που έχει εντοπιστεί. Σύμφωνα με το βιβλίο καταγραφής των Ρεκόρ Γκίνες ένας αστακός με βάρος που έφθανε τα 20 κιλά πιάστηκε σε δίχτυα το 1977 - οι δαγκάνες του ήταν τόσο δυνατές ώστε θα μπορούσαν να αρπάξουν ολόκληρο το χέρι ενός άνδρα.

Βιολογικώς «αθάνατο» είδος

Οι αστακοί φαίνεται ότι ανήκουν στα λίγα βιολογικώς «αθάνατα» είδη στη Γη. Οι επιστήμονες δεν μπορούν να είναι σίγουροι ως ποια ηλικία θα έφτανε ένας αστακός αν ήταν σε θέση να ζήσει χωρίς να αντιμετωπίσει άλλους εξωγενείς παράγοντες κινδύνου - πιθανότατα δεν θα ζούσε επί αιώνες εξαιτίας της φυσικής φθοράς αλλά σίγουρα θα ζούσε πολύ περισσότερο από άλλα παρόμοια θαλάσσια όντα.

Η βιολογική αθανασία του αστακού όμως μπορεί να είναι πολύ χρήσιμη και για τον άνθρωπο. Η κατανόηση του πώς ο οργανισμός του νικά τον χρόνο μπορεί να φωτίσει και το πώς φθείρεται ο ανθρώπινος οργανισμός, γεγονός που με τη σειρά του θα οδηγήσει στην ανάπτυξη θεραπειών για νόσους όπως ο καρκίνος.

«Όσο περισσότερο ψάχνουν οι επιστήμονες τόσο περισσότερα είδη τα οποία αψηφούν τη διαδικασία της γήρανσης ανακαλύπτουν» ανέφερε ο Σάιμον Βατ, βιολόγος και τηλεοπτικός παρουσιαστής, ο οποίος έκανε σχετική παρουσίαση στο Βρετανικό Φεστιβάλ Επιστημών στο Νιούκαστλ. «Και αυτά τα είδη πεθαίνουν. Αρρωσταίνουν, τραυματίζονται ή γίνονται θηράματα. Σε αντίθεση όμως με τον άνθρωπο, τα κύτταρά τους δεν φαίνεται να έχουν συγκεκριμένο προσδόκιμο ζωής».

Τα ανθρώπινα «θνητά» κύτταρα

Στον άνθρωπο η αιτία του προγραμματισμένου κυτταρικού θανάτου (της απόπτωσης) βρίσκεται στα χρωμοσώματα που εντοπίζονται στην καρδιά των κυττάρων. Τα άκρα των χρωμοσωμάτων προστατεύονται από χημικά «σκουφάκια», τα τελομερή, τα οποία έχουν τον ρόλο των πλαστικών προστατευτικών που φέρουν τα άκρα στα κορδόνια των παπουτσιών.

Ωστόσο κάθε φορά που ένα ανθρώπινο κύτταρο διαιρείται τα τελομερή κονταίνουν. Τελικώς ύστερα από περίπου 50 διαιρέσεις έχουν κοντύνει πολύ και δεν μπορούν να προστατεύσουν τα χρωμοσώματα. Ετσι το κύτταρο πεθαίνει.

Η ίδια διαδικασία ακολουθείται σχεδόν σε όλα τα είδη - από τους βατράχους και τις κατσίκες ως τις ζέβρες και τα κολιμπρί. Όχι όμως και στον αστακό ή στα πλανάρια (ένα είδος μη παρασιτικού σκώληκα που μπορεί να αναγεννήσει εξ ολοκλήρου το σώμα του ακόμη και αν έχει απομείνει από αυτό ένα κομματάκι με μέγεθος που δεν ξεπερνά το 1/279ο): αυτά τα είδη παράγουν επαρκείς ποσότητες της ουσίας τελομεράσης ώστε να ανανεώνουν τα τελομερή τους αποτρέποντας έτσι τον θάνατο των κυττάρων.

Τα πλανάρια έχει επίσης αποδειχθεί ότι διαθέτουν πάρα πολλά βλαστικά κύτταρα - τα πολυδύναμα κύτταρα του οργανισμού τα οποία μετατρέπονται σε πλήθος διαφορετικών ιστών του. Το 1/5 του οργανισμού τους απαρτίζεται από τέτοια κύτταρα ενώ στα περισσότερα είδη υπάρχουν κατά την ενήλικη ζωή ελάχιστα βλαστικά κύτταρα.

Ο θάνατος, το τίμημα της σεξουαλικής αναπαραγωγής

Με τόση... αθανασία γύρω, πώς ξέφυγαν τα θηλαστικά, τα πτηνά και οι σαύρες; Το ερώτημα αυτό παραμένει αναπάντητο. Ωστόσο πολλά από τα αθάνατα είδη αναπαράγονται ασεξουαλικά.

Έτσι ο Σάιμον Βατ θεωρεί ότι η θνητότητα είναι ένα τίμημα που πληρώνουν πολλά είδη για τη σεξουαλική αναπαραγωγή τους και το πάντρεμα των γονιδίων τους ώστε να τα μεταφέρουν στην επόμενη γενεά. Με άλλα λόγια ο θάνατος αξίζει αν ο γονιός φροντίσει ώστε οι απόγονοί του που θα έρθουν στη ζωή να είναι πιο δυνατοί και ανθεκτικοί από τον ίδιο διαιωνίζοντας το είδος.

Σε κάθε περίπτωση η μελέτη της τελομεράσης που σε τόση αφθονία διαθέτουν είδη όπως ο αστακός μπορεί να σώσει τον άνθρωπο από πολλά δεινά - έχει μάλιστα οδηγήσει σε πιθανές νέες θεραπείες για τον καρκίνο. Ένας από τους λόγους για τους οποίους τα καρκινικά κύτταρα διαιρούνται ανεξέλεγκτα είναι επειδή εκτίθενται στην τελομεράση και γίνονται αθάνατα. Έτσι φάρμακα τα οποία θα σταματούν την έκθεση καρκινικών περιοχών του οργανισμού στην τελομεράση βρίσκονται ήδη σε κλινικές δοκιμές.

Ερευνητές μελετούν επίσης τρόπους χρήσης της τελομεράσης για την πρόληψη του προγραμματισμένου κυτταρικού θανάτου με στόχο να επιμηκύνουν την ανθρώπινη ζωή.

Έχουν ήδη ξεκινήσει να αναζητούν τρόπους ώστε να εισαγάγουν τελομεράση σε ανθρώπινα κύτταρα στο εργαστήριο - ωστόσο το να παρεμβαίνει κάποιος στον προγραμματισμένο κυτταρικό θάνατο είναι ριψοκίνδυνο, αφού η επιμήκυνση της ζωής των κυττάρων πιθανώς να συνδέεται με άλλου τύπου βλάβες και γενετικές μεταλλάξεις.

Το μέλλον (και ο αστακός) θα δείξει...

tovima

ΣΣ: ΛΕΤΕ ;  ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΚΡΙΒΟΣ ΠΑΝΑΘΕΜΑ ΤΟΝΕ !!!!ΑΝΤΕ ΝΑ ΒΡΗΣ ΤΟΣΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΓΙΑ ΤΟΣΑ ΣΤΟΜΑΤΑ. ΑΛΛΑ Μ' ΑΡΕ Σ ΕΙ...!!